مدرک CCIE پیشرفته‌ترین و بالاترین مدرک ارایه شده توسط سیسکو در زمینه شبکه‌های کامپیوتری است. در هرم تحصیلی ارایه شده توسط شرکت سیسکو، مدرک CCNA به عنوان مدرک ورود به چرخه تحصیلی و کسب علوم شبکه‌ای در قاعده هرم قرار گرفته و عنوان نصب و پشتیبانی ادوات شبکه‌ای سیسکو را به خود اختصاص داده است. در همین سطح مدرک CCDA که ویژه طراحی مقدماتی شبکه‌های سیسکو می‌باشد نیز وجود دارد. در یک سطح بالاتر سه مدرک CCNP ،CCDP و CCIP لایه میانی این هرم را تشکیل داده و عنوان مدیریت شبکه‌های پیشرفته و پیچیده سیسکو را به خود اختصاص داده‌اند و بالاخره این‌که مدرک CCIE با قرار گرفتن در راس این هرم تحصیلی، به عنوان طراح اصلی و مدیریت رده بالای شبکه‌های سیسکو شناخته می‌شود.

نقشه راه
کلیه کسانی که موفق به کسب مدرک CCNA می‌شوند، در رده‌ای بالاتر با سه دوره متفاوت جهت ادامه تحصیل روبه‌رو می‌شوند. در این مقطع شرکت سیسکو با ارایه راه‌حلی که آن را نقشه راه (Road Map) می‌خواند، سعی می‌کند داوطلبان را براساس میزان علاقه آن‌ها با سه گرایش مختلف شبکه در این سطح آشنا کرده تا آن‌ها بهتر بتوانند مسیر خود را تا کسب مدارک رده بالاتر پیدا کنند. در اینجا به کسانی که به مسایل نصب، پشتیبانی، رفع عیب شبکه در سطح عمومی و البته جنبه تخصصی آن علاقه دارند مدرک CCNP، به کسانی که به طراحی شبکه‌های پیشرفته علاقه‌مند هستند مدرک CCDP و به اشخاصی که ارتباطات شبکه‌ای و سرویس‌های مربوط به آن را بیش‌تر از امور دیگر شبکه می‌پسندند، مدرک CCIP پیشنهاد می‌گردد.

پس از طی این مرحله، در رده بالاتر و در واقع  آخرین سطح تخصصی شبکه‌های مبتنی بر سیسکو، داوطلبان صرفاً با یک مدرک و آن هم CCIE مواجه می‌شوند. کسانی که موفق به کسب مدرک CCIE شوند، قادر خواهند بود پیچیده‌ترین شبکه‌های کامپیوتری را طراحی و مدیریت کنند و از آنجا که تعداد دارندگان این مدرک به ۸ هزار نفر هم نمی‌رسد، اما تعداد شبکه‌های عظیم قابل اداره توسط این افراد فقط در کشوری مثل ایالات متحده، بسیار بیش از این رقم است، می‌توان حدس زد که صاحبان مدرک مذکور از چه فرصت شغلی مناسب و چه قدرت انتخابی در کسب این موقعیت‌های کاری برخوردار هستند.

طبق ادعای مسئولان دوره‌های آموزشی سیسکو، این دوره‌ها،  خصوصاً دوره CCIE، چنان تنظیم شده است که هرگونه نیاز اشخاصی که به کسب تخصص در امور شبکه تمایل دارند را برطرف می‌سازد. ضمن این‌که با تکیه‌ای که این دوره‌‌ها بر اصول علمی و فنی قضیه دارند، سعی شده است مفاد دروس صرفاً براساس تجهیزات خاصی که خود شرکت سیسکو ارایه می‌دهد بنا نشود و وابستگی کمتری به نوع تجهیزات شبکه‌ای مورداستفاده در هر یک از تکنولوژی‌های مورد بحث دوره‌ها لحاظ شود.

برای کسب مدرک CCIE، برخلاف بسیاری از مدارک متعلق به سایر شرکت‌ها و مؤسسات آموزشی یا حتی سایر مدارک خود  سیسکو، هیچ پیش‌نیاز خاصی در نظر گرفته نشده است. در عوض داوطلبان که ترجیحاً باید ۳ تا ۵ سال کار در شبکه‌های بزرگ و پیچیده را در تجربه خود داشته باشند، باید در آزمونی که جهت تأیید صلاحیت آن‌ها برای شرکت در دوره‌های آزمایشی CCIE در نظر گرفته شده شرکت کنند. این آزمون، توان داوطلبان را در علوم شبکه و ارتباطات،  سطح مدیریت و تدبیر آن‌ها در زمان‌های بروز مشکل و همچنین سطح تفکر و اندیشه آنان جهت توسعه و بهبود کارایی شبکه‌های بزرگ را مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد.

در دوره CCIE سعی شده است از توان و دانش دانشجویانی که به عنوان مثال مدرک CCNP را با موفقیت کسب کرده‌اند، طوری استفاده شود که آن‌ها را با تکنولوژی و نیازهای واقعی روز همراه کند و باعث شود این‌گونه افراد قادر باشند به مسایل مربوط به شبکه از دیدگاه مدیریتی و فنی بالاتر بنگرند. به همین دلیل در بسیاری از دیالوگ‌ها و یا متون مربوط به حوزه مدارک IT از CCIE به عنوان دکترای شبکه یاد می‌گردد.

مفاد CCIE

1- CCIE Routing & Switching
در این دوره، داوطلبان با انواع ارتباطات پیچیده Switching و Routing جهت افزایش پهنای باند، کاهش زمان پاسخ، افزایش کارایی و امنیت آشنا می‌شوند. همچنین نحوه نصب، نگهداری و رفع عیب از بزرگ‌ترین شبکه‌هایLAN ، WAN و سرویس‌های Dial Access را فرا می‌گیرند. مواردی  چون Source Rout Briolging و DLSW+) Data Link Switching) و PIX Firewall از جمله سرفصل‌های مهم این دوره به شمار می‌روند.

۲- CCIE Security

دوره امنیت در واقع از سال ۲۰۰۱ به سرفصل دروس CCIE اضافه شد که البته سه سال بعد شرکت سیسکو محتوای این دوره را به منظور هر چه نزدیک‌تر‌شدن به موضوعات امنیتی و فناوری روز، مورد بازبینی و ویرایش جدید قرارداد. در این دوره، ضمن بررسی انواع پروتکل‌های امنیتی شبکه و نقش سیستم‌عامل‌های مختلف در ارتباط با اینپروتکل‌ها، مباحث پیچیده و مهمی چون: سیستم‌های کشف نفوذ (IDS)، سیستم‌های برقراری امنیت در سطح شبکه‌های بزرگ VPN، پیاده‌سازی و پیکربندی سیستم‌های امنیتی برای شبکه‌های بی‌سیم و پروتکل‌هایEAP ، AES متعلق به آن‌ها، مطرح می‌شود.

۳- CCIE Voice
در این دوره، اطلاعات جامعی در مورد تکنولوژی انتقال صوت از طریق پروتکل IP یعنی همان VOIP در محیط‌های Enterprise از نصب و راه‌اندازی گرفته تا پشتیبانی و رفع عیب عرضه می‌شود.

۴- CCIE Service Provider
گذراندن این دوره بیانگر وجود اطلاعات و مهارت‌های فنی در بالاترین سطح آن در زمینه پروتکل IP و کلیه فناوری‌هایی است که براساس آن بنا شده‌اند: مثلIP Routing ،Qos ،Multicast ،MPLS ،MPLS VPN ،MBGP  و مهندسی ترافیک شبکه. به‌علاوه در این دوره، حداقل آخرین اطلاعات تخصصی در یک یا چند زمینه مهم ارایه سرویس‌های دیگر شبکه، مثل DSL ،Optical Cable ،WAN Switching ،Content networking ،IP telephony  و Metro Ethernet عرضه می‌شود.

 ۵- CCIE Storage Networking
همان‌طور که از نام این دوره برمی‌آید، سرفصل‌های آموزشی آن مربوط به انواع ادوات و روش‌های ذخیره‌سازی اطلاعات می‌باشد. از آن‌جا که مدیریت نگهداری از اطلاعات، مسایل مربوط به نگهداری آرشیو، نسخه‌های پشتیبان، سرعت دسترسی از روی دیسک و امثال آن در محیط‌های Enterprise دارای اهمیت حیاتی است، در این دوره سعی شده  انتخاب‌های متفاوت قابل ارایه جهت ذخیره‌سازی اطلاعات در چنین محیط‌های بزرگی همانند FICON و FCIP ،ISCSI و امثال آن مورد بررسی قرار گیرد.

وضعیت درآمد
میانگین درآمد دارندگان مدرک CCIE در سال ۲۰۰۴ برابر ۱۰۵ هزار دلار در سال برآورد شده است که این رقم حاکی از یک افزایش ۴/۱۲ درصدی نسبت به سال ۲۰۰۳ است و به همین دلیل نه تنها موقعیت این مدرک را در زمینه میزان افزایش درآمد در سال در بین کلیه مدارک IT در مقام نخست قرار داده، بلکه بیانگر این مسئله است که اصولاً سطح درآمد هیچ مدرکی حتی معتبرترین و مشکل‌ترین مدارک متعلق به شرکت‌هایی چون اوراکل، آی‌بی‌ام‌ و مایکروسافت، به رقم میانگین یکصدهزار دلار در سال نرسیده است.

همچنین طبق آمار دیگری، مدرک CCIE در زمینه اشتغال‌زایی نیز مقام اول را به خود اختصاص داده و این امر بیانگر این نکته است که اولاً هنوز تعداد زیادی از موقعیت‌های شغلی که توسط صاحبان این مدرک می‌تواند کسب شود، خالی است و ثانیاً وجود چنین افرادی چه در رده مدیریت و چه در رده آموزش افراد، می‌تواند  به رونق کسب‌وکار شبکه‌ای برای سایر مدارک و مشاغل مربوط به این حوزه منجر شود.

امتحان CCIE Lab

ارزش مدرک CCIE به دشواری آن است. مثل آزمون رانندگی دو امتحان متفاوت باید Pass شود. به کسی که آیین نامه را قبول شود گواهینامه نمیدهند. امتحان عملی ملاک اصلی است که بطور متوسط هر کس ۳ تا ۴ بار آنرا سعی می کند تا قبول شود و هر بار بعد از ۸ ساعت کار با ۱۰ دستگاه تنها نهاری ۱۵۰۰ دلاری به میزبانی سیسکو عایدش میگردد مگر آنکه واقعا آماده باشد تا قبول شود.

پس از قبولی در آزمون عملی به شما مدرک، کارت، دسترسی به CCO، پلاک و یک شماره بنام CCIE Number میدهند و هر سال مهمان شام ویژه نمایشگاه Networkers که چندسالی بنام Cisco Live برگزار میشود خواهید بود.

www.pcpedia.ir  بر گرفته شده از
www.pc-article.ir

بنابر عقیده تعدادی از متخصصین، اکنون زمان استفاده از تدبیر براساس کرم و ساختن کرم های مفید برای ترمیم مشکلات است. درباره این روش قبلا در مجامع مربوط به امنیت بحث شده است و البته هنوز اعتراضات محکمی علیه استفاده از آنها وجود دارد. اما در مواجهه با شبکه های zombie (کامپیوترهای آلوده ای که برای حملات DoS گسترده، مورد استفاده قرار می گیرند) که تعداد آنها به ده ها هزار کامپیوتر می رسد، می تواند توسط کرمهای مفید از کار انداخته شوند. البته، یک کرم مفید هنوز یک کرم است و بحث دیگری که در اینجا مطرح می شود این است که کرم ها ذاتا غیرقابل کنترل هستند، به این معنی که کرمهای مفید هم باعث بروز مشکلات ترافیک می شوند و بصورت غیرقابل کنترلی گسترده می گردند. این مساله در مورد بیشتر کرمها صدق می کند، اما دلیل آن این است که تاکنون هیچ کس یک کرم قانونی (بدرستی برنامه نویسی شده) ایجاد نکرده است.

براحتی می توان کنترل های ساده ای همچون انقضاء در زمان مناسب و مدیریت پهنای باند را که این تاثیرات ناخوشایند را محدود یا حذف کند، برای یک کرم مفید تصور کرد. اشکال وارده به ایجاد یک کرم قانونی و مناسب این است که زمان زیادی می طلبد (بسیار بیشتر از زمانی که یک کرم گسترش پیدا می کند.) در پاسخ می توان گفت بیشتر کرم ها از مسائل تازه کشف شده بهره نمی برند. بیشتر آنها از شکافهای امنیتی استفاده می کنند که مدت ها است شناخته شده اند. تعدادی پرسش وجود دارد که باید پاسخ داده شوند. چه کسی این کرمها را طراحی و مدیریت می کند؟ دولت، CERT، فروشندگان یا اینکه باید تشکل هایی براه انداخت؟ برای ترمیم چه ایراداتی باید مورد استفاده قرار گیرند؟ روند اخطار برای سیستم هایی که توسط یک کرم مفید وصله شده اند، چیست؟ آیا پیامی برای مدیر شبکه بگذارد؟ که البته هیچ کدام موانع غیرقابل حلی نیستند.

در هر حال بهترین کار, مدیریت صحیح سیستم ها است. به نحوی که با آخرین ابزار و وصله های امنیتی بروز شده باشند. در این صورت دیگر چندان نگران وجود کرمها در سیستمها نخواهیم بود. آنچه که نمی توان در مورد آن با اطمنیان صحبت کرد، امن و موثر بودن یک کرم مفید است، که این مطلب مطالعات و تحقیقاتی جدی را می طلبد. بعلاوه اینکه، اگر برنامه نوشته شده در دنیای بیرون, متفاوت از آزمایشگاه رفتار کند، چه کسی مسوولیت آن را می پذیرد؟ مساله بعدی این است که تحت قانون جزایی بعضی کشورها، هک کردن یک سیستم و تغییر داده های آن بدون اجازه, زیان محسوب می شود و چنانچه این زیان به حد مشخصی مثلا ۵ هزار دلار برسد، تبهکاری بحساب می آید، حتی اگر قانون جنایی حمایتی برای نویسندگان کرمهای مفید درنظر بگیرد. ایده اصلی در این بین، اجازه و اختیار برای دستیابی به کامپیوتر و تغییر دیتای آن یا انجام عملیاتی بر روی آن است.

همچنین سیستم هایی که امنیت در آنها رعایت نشود، اساسا به هر کس اجازه تغییر دیتا را می دهند. خوشبختانه، روش های محدودی برای اخذ اجازه وجود دارد. برای مثال، ISP ها از پیش, بر اساس شرایط خدمات رسانی به مشتریانشان اجازه تغییر دیتا را دارند. یک ISP معتبر ممکن است حتی سرویس بروز رسانی رایگان یک برنامه ضد ویروس را نیز به مشتریانش ارائه کند. راه دیگر اخذ اجازه از طریق پروانه های دولتی است. مثلا در بعضی کشورها، افسران پلیس این قدرت را دارند که بتوانند تحت قوانین محدود و شرایط خاصی وارد فضای خصوصی افراد شوند. مثال دیگر در مورد سارس است. افراد می توانند بخاطر سلامت عمومی قرنطینه شوند، اما فقط توسط افرادی که اختیارات دولتی دارند.

http://www.pc-article.ir
http://en.wikipedia.org/wiki/Computer_worm

۱– نام کاربری و رمز عبور ( Admin ) خود را تغییر دهید

هسته مرکزی بیشتر شبکه های خانگی بی سیم, به مسیر یاب ها دسترسی دارند. برای تنظیم این قسمت، شرکت سازنده در داخل دستگاه, صفحه تنظیم اطلاعات را قرار داده است که به کاربر اجازه ورود و تغییر داده ها را می دهد. این ابزار توسط صفحه ورودی حمایت می شود و فقط به کاربر اصلی اجازه ورود می دهد. به هر حال هکرهای اینترنتی به راحتی می توانند به این امکانات دسترسی پیدا کنند. پس فورا این تنظیمات را تغییر دهید.

۲ – قابلیت پنهان سازی WPA / WEP  را فعال کنید

تکنولوژی بی سیم تلاش می کند پیغام را به گونه ای ارسال کند که به وسیله سایر دستگاه ها قابل خواندن نباشد. امروزه چنین تکنولوژی برای کپسوله سازی وجود دارد. طبیعتا شما خواستار انتخاب بهترین شکل از کپسوله سازی هستید که بتواند با ساده ترین تنظیمات کار کند. پس یرای این کار همه ی ابزار های (wireless) شبکه باید از تنظیمات کپسوله سازی شناخته شده ای استفاده کنند. محبوب ترین آن ها WEP / WPA می باشد که استفاده از آن ها را به شما توصیه می کنیم.

۳ –  SSID  پیش فرض را تغییر دهید

همه نقاط دستیابی/مسیر یاب ها از نام شبکه ای استفاده می کنند که SSID نام دارد و کارخانه ها معمولا محصولاتشان را با SSID یکسان وارد بازار می کنند. برای مثال SSID همه دستگاه های شرکت LINKSYS, به طور عادی <Linksys> قرار داده شده اند. دانستن SSID به تنهایی موجب ورود دیگران به شبکه شما نمی شود ولی برای شروع نقطه ی خوبی است. مهم تر این است که هکر با دیدن SSID پیش فرض, برای ورود مشتاق تر می شود, چون می داند که شبکه به درستی تنظیم نشده است. پس SSID پیش فرض را تغییر دهید.

۴ – پخش عمومی SSID را خاموش کنید

در شبکه های بی سیم, نقطه دستیابی یا مسیریاب به طور معمول نام شبکه (SSID) را تا فاصله ای مشخص پخش می کند. این خاصیت برای مشترکانی که در حال حرکت بین خارج و داخل این محدوده هستند, طراحی شده است. در منزل به این ویژگی نیازی نیست و این ویژگی, تعداد افرادی که دوست دارند به شبکه شما وارد شوند را افزایش می دهد. خوشبختانه بسیاری از wireless ها اجازه غیرفعال کردن ویژگی پخش عمومی SSID را به مدیر شبکه می دهد.

۵ -  از فیلتر Mac Address استفاده کنید

هر قطعه از اجزای wireless, دارای یک شناسه منحصر به فرد است که آدرس فیزیکی یا Mac Address نام دارد. نقاط دستیابی و مسیریابی, Mac Address تمام دستگاه هایی که به آن وصل هستند را در خود دارد. توسط این ویژگی می توان MAC Address دستگاه هایی که می خواهیم به شبکه وصل شوند را وارد مودم کنیم و از پس فقط و فقط این دستگاه ها توانایی برقراری ارتباط را دارند. فقط توجه داشته باشید این  ویژگی آنقدر که به نظر می رسد قدرتمند نیست و هکر ها به راحتی می توانند Mac Address ها را جعل کنند.

۶ – اتصال خودکار شبکه های Wi-Fi را باز نکنید

اتصال به شبکه بی سیم باز, مانند شبکه بی سیم رایگان یا مسیریاب همسایه شما، کامپیوترتان را در معرض خطر امنیتی قرار می دهد. هر چند به طور معمول فعال نیست ولی بسیاری از کامپیوتر ها تنظیماتی در دسترس دارند که اجازه می دهد این اتصال بدون اطلاع کاربر اتفاق بیافتد.

۷ -  به ابزار ها Static IP اختصاص دهید

بیشتر شبکه های خانگی تمایل به داشتن IP Address های پویا دارند. تکنولوژی DHCP براستی، برای تنظیم کردن راحت است اما متاسفانه این مزیت, ابزاری برای دزدان شبکه می باشد. کسانی که می توانند به راحتی IP Address مجاز را از لیست DHCP شبکه شما بدست آورند. برای حفظ امنیت بیشتر از IP های ثابت استفاده کنید.

۸ – از Firewall استفاده کنید

مسیریاب های مدرن دارای Firewall های داخلی هستند اما گزینه هایی برای غیر فعال کردن آنها نیز موجود است. مطمئن شوید که Firewall مسیریاب شما روشن است. دیوار آتش از ورود غیر مجاز جلوگیری می کند و در صورت صحیح بودن کلیه تنظیمات, می تواند بسیاری از درخواست های آلوده را شناسایی کند.

۹ – مسیریاب یا نقطه دستیابی را در مکانی امن قرار دهید

سیگنال های Wireless معمولا به خارج از خانه می رسند. نشت میزان کمی از سیگنال ها به بیرون مشکلی ندارد اما دسترسی بیشتر به این سیگنال ها کار را برای ردیابی و بهره برداری دیگران آسان می کند. موقعیت مسیریاب/نقطه دسترسی تعیین کننده ی این دسترسی می باشد. در ساده ترین حالت, دستگاه مرکز یک دایره می باشد و داده ها را توسط امواج به صورت دایره ای شکل ارسال می کند. پس بهتر است مودم در قسمت های مرکزی خانه قرار دهیم.

۱۰ – شبکه را در دوره ی طولانی بی استفاده, خاموش کنید

اقدام نهایی برای امنیت wireless ها, خاموش کردن دستگاه در مدت زمانی (طولانی) است که از آن استفاده نمی کنید. برای مثال اگر قصد سفر دارید, بهتر است دستگاه را خاموش کنید تا از نفوذ هکرها جلوگیری نمایید.

http://www.pc-article.ir
http://www.practicallynetworked.com/support/wireless_secure.htm
http://techdir.rutgers.edu/wireless.html

در این بخش به بررسی چند سناریوی تحت شبکه برای نمایان ساختن قابلیت های ویاتا می پردازیم. شما می توانید از این سناریو ها و بسیاری از سناریو های آماده شرکت برای برپا سازی و بهینه سازی شبکه خود استفاده کنید.

سناریوی اول

پس از ورود به سیستم وارد حالت پیکربندی می شویم.

vyatta@vyatta:~$ configure

[edit]

vyatta@vyatta#

تعویض کلمه عبور

vyatta@R1# set system login user vyatta authentication

plaintext-password 12new$pwd34

[edit]

vyatta@R1# commit

vyatta@R1#

[edit]

تعیین نام سرور

vyatta@vyatta# set system host-name R1

vyatta@R1#

[edit]

vyatta@vyatta# commit

[edit]

vyatta@vyatta#

تعیین نام دامنه

vyatta@R1# set system domain-name mydomain.com

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

تنظیم Interface

vyatta@R1# set interfaces ethernet eth0 address 192.0.2.21/24

vyatta@R1#

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1#

vyatta@R1# show interfaces

ethernet eth0 {

address 192.0.2.21/24

hw-id 00:40:63:e2:e4:00

}

loopback lo {

[edit]

}

تنظیم DNS

vyatta@R1# set system name-server 12.34.56.100

vyatta@R1#

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

تنظیم Default GateWay

vyatta@R1# set system gateway-address 192.0.2.99

[edit]

[edit]

vyatta@R1# commit

vyatta@R1#

سناریوی دوم

برای این حالت باید روالهای زیر انجام پذیرد.

• Configuring Interfaces

• Enabling SSH Access

• Configuring DHCP Server

• Configuring NAT

• Configuring Firewall

پیکربندی کارت شبکه

vyatta@R1# set interfaces ethernet eth1 address

192.168.1.254/24

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1# show interfaces

ethernet eth0 {

address 192.0.2.21/24

hw-id 00:40:63:e2:e4:00

}

ethernet eth1 {

address 192.168.1.254/24

hw-id 00:13:46:e6:f6:87

}

loopback lo {

}

[edit]

vyatta@R1#

فعالسازی شل امن

vyatta@R1# set service ssh

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1#

تنظیم DHCP Server

vyatta@R1# set service dhcp-server shared-network-name

ETH1_POOL subnet 192.168.1.0/24 start 192.168.1.100 stop

192.168.1.199

[edit]

vyatta@R1# set service dhcp-server shared-network-name

ETH1_POOL subnet 192.168.1.0/24 default-router 192.168.1.254

[edit]

vyatta@R1# set service dhcp-server shared-network-name

ETH1_POOL subnet 192.168.1.0/24 dns-server 12.34.56.100

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1#

نمایش تنظیمات انجام شده برای DHCP Server

vyatta@R1# show service dhcp-server

shared-network-name ETH1_POOL {

subnet 192.168.1.0/24 {

start 192.168.1.100 {

stop 192.168.1.199

}

dns-server 12.34.56.100

default-router 192.168.1.254

}

[edit]

vyatta@R1#

تنظیمNAT

vyatta@R1# set service nat rule 1 source address

192.168.1.0/24

[edit]

vyatta@R1# set service nat rule 1 outbound-interface eth0

[edit]

vyatta@R1# set service nat rule 1 type masquerade

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1#

نمایش تنظیمات انجام شده برایNAT

vyatta@R1# show service nat

rule 1 {

type masquerade

outbound-interface eth0

source {

address 192.168.1.0/24

}

}

vyatta@R1#

فعالسازی دیوار آتش و تعیین رول های آن

vyatta@R1# set firewall name ALLOW_ESTABLISHED

[edit]

vyatta@R1# set firewall name ALLOW_ESTABLISHED rule 10

[edit]

vyatta@R1# set firewall name ALLOW_ESTABLISHED rule 10 action accept

[edit]

vyatta@R1# set firewall name ALLOW_ESTABLISHED rule 10 state

established enable

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1#

vyatta@R1# set interfaces ethernet eth0 firewall in name

ALLOW_ESTABLISHED

[edit]

vyatta@R1# set interfaces ethernet eth0 firewall local name

ALLOW_ESTABLISHED

[edit]

vyatta@R1# commit

[edit]

vyatta@R1#

نمایش تنظیمات انجام شده برای دیوار آتش

vyatta@R1# show firewall

name ALLOW_ESTABLISHED {

rule 10 {

action accept

state {

established enable

}

}

}

[edit]

vyatta@R1#

نمایش تنظیمات و قوانین (یا رولهای) اعمالی به کارت شبکه جاری برای سیستم ویاتا

vyatta@R1# show interfaces ethernet

ethernet eth0 {

address 192.0.2.21/24

firewall {

in {

name ALLOW_ESTABLISHED

}

local {

name ALLOW_ESTABLISHED

}

}

hw-id 00:40:63:e2:e4:00

}

ethernet eth1 {

address 192.168.1.254/24

hw-id 00:13:46:e6:f6:87

}

با توجه به هدف گردآورنده مبنی برمعرفی محصول ، این سناریو ها برای تمرین ونمایش ویاتا انتخاب و اجرا شده اند ولی برای دستیابی به انبوه سناریو ها به وب سایت رسمی شرکت مراجعه نمایید.

خلاصه آنکه ، شرکت Vyatta که در زمینه ایجاد پلتفرم اپن‌سورس برای استفاده در روترها کار می‌کند، آرزوی تبدیل روتر خود به محصولی تجاری را در سر می‌پروراند. این محصول که vee-atta خوانده می‌شود ادامه‌دهنده راهی است که ردهت با لینوکس و Asterisk با VoIP پیمودند. با استفاده از نرم‌افزار این شرکت می‌توانید یک PC یا Server را به یک روتر یا فایروال تبدیل نمایید. تمام آنچه برای این کار احتیاج دارید، دریافت یک Image زنده ‌(LiveCD) از وب‌سایت این شرکت است.

به نظر ما و مطابق آنچه در آزمایش‌ها مشاهده شده است، هر کاری که پیش از این با روتر استاندارد سیسکو انجام می‌دادید، با Vyatta شدنی است. به‌علاوه، دیگر نیازی نیست نگران مجوزهای گوناگون و یا شرکت کردن در کلاسها و گرفتن مدارک بین المللی و گرانقیمت سیسکو باشید. در زیر فهرستی از امکانات استاندارد این دستگاه و ویژگی‌های آن‌ها را می‌بینید:

• قابلیت اجرا روی هرگونه پردازنده ۶۴ و۳۲ بیتی AMD و اینتل
• ‌پشتیبانی از سرعت‌های گوناگون اترنت شامل Gig-E
• کارت‌های T1 و T3
• پشتیبانی از IPv4، IPv6،RIP ،OSPF ،BGP و انواع روترهای استاتیک‌
• عمل نمودن به عنوان سرور DHCP و رله
• اترنت،PPP ،Frame-Relay ،HDLC و ۸۰۲٫۱q VLAN VRRP و منبع تغذیه اضافی در سرورها
• قابلیت کار با فایروال، NAT ،site-to site VPN و RADIUS Syslog و SNMP2 c
• قابلیت استفاده از Ethereal برای نظارت بر بسته‌هایی که از روتر می‌گذرند
• CLI ،Telnet ،SSHv2 و رابط کاربری مبتنی بر وب‌

نسخه استاندارد Vyatta مشهور به Community Edition کاملاً رایگان است. البته هنوز از این نسخه پشتیبانی‌ نمی‌شود و نسخه‌های اصلاحی نیز هر شش ماه یک ‌بار در دسترس کاربران قرار می‌گیرد. نسخه حرفه‌ای (Professional Edition) در صورت نیاز در دسترس است که قیمت آن از ۴۲۵ هزار تومان آغاز می‌گردد (در زمان نگارش این مقاله). نسخه دیگری به نام نسخه سازمانی ‌ (Enterprise Edition) با قیمت ۵۵۰ هزار تومان وجود دارد. برای ارتباط شبکه‌ای با دستگاه PC یا Server، می‌توانید از کارت‌های اترنت استاندارد استفاده نمایید یا کارت‌های T1/T3 را از Vyatta خریداری کنید.

البته شرکت Vyatta تجهیزات کامل را به فروش می‌رساند (مثل سرورهای مجهز به سیستم‌عامل Vyatta ). قیمت این تجهیزات که شامل سرور با سخت‌افزار ساخت Dell، پشتیبانی و سیستم‌عامل روتر Vyatta می‌شود از یک میلیون و پانصد هزار تومان آغاز می‌گردد  (در زمان نگارش این مقاله) که قیمتی به مراتب پایین‌تر از یک روتر سیسکو است.

http://www.pc-article.ir
http://www.vyatta.com
http://www.vyatta.org

Copyright protected by Digiprove © ۲۰۱۱ PCArticle

در قرن اخیر استفاده و خرید و فروش رایانه های شخصی (PC) بسیار متداول شده است. افزایش رایانه ها, افزونی کاربران را نیز به همراه دارد. طبیعی است که هرچه تعداد کاربران بیشتر باشد نقاوت خواسته ها بیشتر و بیشتر می شود تا جایی که هر کاربر خواستار سیستم عامل مطابق با میل خود است. از سال ۱۹۹۰ به بعد, شرکت Microsoft سیستم عامل ویندوز را برای افراد حرفه ای و غیرحرفه ای هدف قرار داده است.

این شرکت همراه با فروش Windows 2000, شروع به ارایه ویرایش های مختلف (برای استفاده های گوناگون) کرد. با این کار از یک طرف فروش خود را بهبود بخشید و از طرف دیگر توانست کاربران را راضی و به هر شخص مطابق میل او سرویس دهد.

سیستم عامل Windows 7 در هفت ویرایش متفاوت به فروش می رسد. در این مقاله قصد داریم تا به طور مختصر این ویرایش ها را توضیح دهیم و ویرایش مناسب شما را معرفی کنیم.

Starter

این نسخه پایه ای ترین ویرایش Windows 7 و اکثرا در Netbook ها نصب شده است. Windows Sarter دارای کمترین امکانات نسبت به دیگر ویرایش ها می باشد و به طبع کمترین قدرت سخت افزاری را می طلبد.

• محدودیت ها:     تنها سه برنامه به طور همزمان اجرا می شوند, پشتیبان گیری به طور دستی می باشد و تنها در HDD و DVD های محلی امکان پذیر است.
• امکاناتی که شامل نمی شود:    تم معروف Aero ویندوز
• امکاناتی که غیرقابل تغییرند:    پس زمینه سیستم و شمایل دیداری
• امکاناتی که پشتیبانی نمی شوند:   NET Framework. و ۶۴-bit

اگر سیستم شما CPU ضعیفی دارد (حداقل ۱ GHz) و بیشتر از ۱GB رم ندارد به شما توصیه می کنین که از ویرایش Windows 7 Starte استفاده کنید تا سرعت خوبی داشته باشید.

Home Basic

این ویرایش در کشورهای جهان اول ارایه نمی گردد و سطحی بین ویرایش های Starter و Home premium می باشد. با توجه به این که تنها تعدادی از کشورها حق فعال سازی ویندوز را دارند, این نسخه فقط در محل هایی که فروخته شده است فعال می گردد!

• امکاناتی که شامل می شود:   Desktop Window Manager , Windows Mobility Center
• امکانات محدود نشده:   تعداد برنامه های در حال اجرا
• امکاناتی که پشتیبانی می شوند:   ۶۴-bit , چند مانیتور , تعویض سریع محیط کاربر, تعویض پس زمینه
• محدود شده ها:   تنها قسمتی از تم Aero

می توانید از این ویرایش به عنوان جایگزین دیگر Home Premium استفاده نمایید (اگر در کشور شما به صورت رسمی فروخته می شود).

Home Premium

Home, ویرایش استاندارد Windows 7 می باشد و در اصل برای کاربران خانگی طراحی شده است.

• امکاناتی که شامل می شود:   Windows Aero Theme, Windows Media Center, premium Games
• امکاناتی که محدود نشده:   ایجاد و اضافه شدن به گروه های خانگی
• امکاماتی که پشتیبانی می شود:   multi-touch

این ویرایش تمامی امکاناتی که یک کاربر خانگی لازم دارد, فراهم نموده است ولی باز محدودیت کوچکی در شبکه و پشتیبان گیری سیستم قرار داده است. اما این مشکلات را می توان با نرم افزارهای جانبی حل کرد.

Professional

ویرایش حرفه ای Windows 7 برای محیط های اداری ساخته شده است و در مقایسه با Home امکانات کاملا متفاوتی را در اختیار کاربران قرار می دهد. به طور مثال از سیستم پشتیبان گیری قدرتمند و سیستم Restore برخوردار می باشد. همچنین امکاناتی از قبیل Remote Desktop , پشتیبانی از چاپگرها و Mobility Center , زندگی مدرنی را به رایانه شما به همراه دارد.

• امکاناتی که شامل می شود:   AppLocker, BitLocker Drive Encryption, Subsystem for Unix-based applications, Multilingual User Interface Pack
• امکاناتی که پشتیبانی می شود:   BranchCache Distributed Cache, DirectAccess, Virtual Hard Disk Booting

به شما توصیه می کنیم که اگر شما از محیط های متفاوت با رایانه خود کار می کنید, یا می خواهید به ارایه گزارشات خود بپردازید, اگر نیاز دارید تا از طریق Remote Desktop به رایانه های دیگر متصل شوید, میزکار چندگانه داشته باشید و یا شبکه را مدیریت می کنید, از این ویرایش استفاده نمایید.

Enterprise

enterprise برای کاربران خانگی قابل استقاده نمی باشد. این ویرایش انحصارا به شرکت هایی که با ماکروسافت تعهد نرم افزاری (SA) دارند به فروش می رسد. این ویرایش همراه با امکانات خاصی که برای شرکت های طرف قرارداد می باشد ارایه می شود. به طور مثال دارا بودن لیسانس ماکروسافت برای بوت کردن سیستم عامل های ماکروسافت و نصب رایگان هرنوع از این سیستم عامل بر روی هر سیستم مجازی. شرکت ماکروسافت تا سال ۲۰۲۰ از این محصول پشتیبانی کامل می کند.

• امکاناتی که شامل می شود:   AppLocker, BitLocker Drive Encryption, Subsystem for Unix-based applications, Multilingual User Interface Pack
• امکاناتی که پشتیبانی می شود:   BranchCache Distributed Cache, DirectAccess, Virtual Hard Disk Booting

امکانات اضافی Enterprise در مقایسه با Professional وابسته به کامپیوترهایی است که در محیط شرکت ها, در حال اجرا هستند. به طور مثال AppLocker برنامه ای است که مدیر سیستم با کمک آن می تواند دسترسی دیگر کاربران را به برنامه ها محدود و یا قطع نماید. و یا DiretAccess دسترسی شما را در شبکه های کاری از طریق سیستم VPN امکان پذیر می نماید. برای اطلاعات بیشتر از امکانات اضافی ویرایش های Enterprise و Ultimate به مقاله “Unique technology for enterprise customersa” در سایت ماکروسافت مراجعه کنید.

َUltimate

ویرایش Ultimate ویندوز ۷ به جز یک قسمت, هیچ تفاوتی با Enterprise ندارد و آن هم در لیسانسی است که ماکروسافت ارایه می کند و فروش این نسخه را برای کاربران خانگی امکان پذیر می سازد. ارتقا از ویرایش های Home Premium و Enterprise به Ultimate امکان پذیر می باشد و طبق زمانبندی ماکروسافت, تا سال ۱۰۱۵ پشتیبانی این محصول ادامه خواهد داشت.

مجله الکترونیکی PC World طرح گرافیکی از تفاوت های Windows 7 را ایجاد کرده است که از طریق پیوند “graphical chart” می توانید مشاهده نمایید.

http://www.makeuseof.com
http://www.microsoft.com
http://www.pc-article.ir

  Copyright protected by Digiprove © ۲۰۱۰ koosha zarei

عکس از makeuseof.com

مرحله اول – وبرایش اتصال به شبکه

عکس از makeuseof.com

بر روی نوار ابزار بالا, در کنار ساعت سیستم, شاخص/آیکون شبکه را می بینید. زمانی که شما به یک شبکه بدون سیم متصل باشید, شکل نمایان شده قدرت اتصال سیستم شما به شبکه را نشان می دهد. بر روی آن راست کلیک نمایید و گزینه “Edit Connections” را انتخاب کنید.

مرحله دوم – ویرایش تنظیمات اترنت

عکس از makeuseof.com

در پنجره باز شده, به سربرگ “Wired” وارد شوید و در لیست نمایش داده شده گزینه “Auto eth0” و سپس “Edit” را برگزینید. علاوه بر این می توان با استفاده از گزینه “Add” یک اتصال دهنده جدید ساخت ولی ویرایش گزینه پیش فرض ساده تر است. فقط باید به یاد داشته باشید که این گزینه را ویرایش می کنید. زیرا برای اتصال به اینترنت, باید دوباره ویرایش های این گزینه را به حالت اولیه باز گردانید.

مرحله سوم – قرار دادن برای اشتراک

عکس از makeuseof.com

در این مرحله ممکن است کمی گیج شوید ولی با کمی دقت می توان به درستی این مرحله را پشت سر گذاشت. بر وری سربرگ “IPv4 Settings” کلیک نمایید. بر روی کلمه “Method“, منوی باز شونده ای وجود دارد که با کلیک بر روی آن گشوده می شود. در این منو روش ها/نحوه ی اتصال درایو سخت افزاری شما را به شبکه نمایش می دهد. بر روی آن کلیک نمایید و گزینه “Shared to other computers” را انتخاب کنید.

پس از این مرحله سیستم را Restart نمایید و با فرض اینکه تمامی مراحل را به درستی انجام داده اید, هم اکنون شما قادرید تا اتصال به اینترنت خود را با دیگر سیستم های موجود (ار طریق پورت اترنت) به اشتراک بگذارید.

http://www.makeuseof.com

http://www.pc-article.ir

Teamviewer و LogMeln جزو برترین برنامه ها برای آموزش Remote Desktop می باشند (کاربران ویندوز). کار کردن با این برنامه ها، بسیار ساده می باشد و در عین حال هیچ گونه تنظیمات خاصی برای ایجاد ارتباط ندارند و به طور اتوماتیک ارتباط را برقرار می نمایند. متاسفانه هر دوی آن ها در Linux وجود ندارند.

برای شروع، باید تغییراتی در سیستم عامل Ubuntu ایجاد نماییم و راه را برای اتصال به آن باز کنیم. ابتدا قابلیت remote desktop را در Ubuntu از مسیر System->Performance->Remote Desktop فعال نمایید. در پنجره باز شده گزینه “Allow other users to view your desktop” را فعال نمایید.

همچنین توصیه می کنیم که رمز عبور دلخواه خود را برای امنیت بالاتر وارد نمایید. بدین ترتیب فقط کاربران دارای رمز عبور (مطمئن) می توانند به سیستم ما دسترسی داشته باشند. پس از طی مراحل بالا، زمان این رسیده است که از کامپیوتری دیگر به لینوکس متصل شویم. در اینجا با دو انتخاب مواجه می شویم. اول اینکه از یک سیستم عامل لینوکس دیگر متصل شویم و انتخاب دوم حالتی است که از یک سیستم عامل Windows به لینوکس فعلی متصل شویم. این دو انتخاب تفاوت های کوچکی با یکدیگر دارند که در ادامه به آن ها اشاره می کنیم.

اتصال از طریق یک سیستم عامل لینوکس دیگر

سیستم عامل Ubuntu برای Remote desktop، از اتصال های مجازی شبکه (Virtual Networking Connections) استفاده می کند. بهترین حالت برای کاربران این است که از VNC viewer برای دسترسی به remote desktop استفاده کرد. برای نصب این برنامه در محیط دستوری (Command Line) دستور زیر را وارد نمایید.

sudo apt-get install xvnc4viewer

در آخر تنها شما باید دستور زیر را صادر کنید تا بتوانید براحتی به سیستم اوبونتو دسترسی داشته باشید. اگر درخواستی مبتنی بر رمز عبور داشت، رمز عبور داده شده در مراحل بالا را وارد کنید.

vncviewer <hostname/ip>

اتصال از طریق یک سیستم دارای سیستم عامل Windows

برای اتصال از طریق ویندوز می توان از برنامه TightVNC یا uVNC استفاده کرد. پس از اجرای برنامه، همانند شکل زیر، IP و پورت را وارد نمایید (پورت پیش فرض ۵۹۰۰ می باشد و نیازی نیست که صریحا ذکر شود). سپس با زدن دکمه Connect می توانید براحتی به Ubuntu وصل شوید.

به یاد داشته باشید که هیچ یک از Client های ذکر شده، از سیستم رمز گذاری شده (encryption) استفاده نمی کنند و ما تا این جای کار از یک اتصال غیر رمز گذاری شده استفاده کرده ایم. برای  رمز گذاری داده های جاری بین دو کامپیوتر می توان از SSH tunnel استفاده کرد. در زیر به طور خلاصه مراحل را شرح می دهیم.

• بسته های OpenSSH باید روی سیستم نصب شده باشند. با صدور دستور “sudo apt-get openssh-server” در لینوکس، آن را نصب کنید.
• با استفاده از دستور “<ssh -L 5900:localhost:5900 <ip address” ، به اصطلاح یک تونل ایجاد کنید. بدین صورت که به جای عبارت ip address ، آدرس رایانه remote شده را وارد نمایید. اگر برای اتصال از سیستم ویندوز استفاده می کنید، برای ایجاد تونل می توانید از PuTTY استفاده نمایید.
• اتصال را طبق مراحل ذکر شده در بالا برقرار کنید، تنها با این تفاوت که باید همانند شکل زیر، به localhost با پورت ۵۹۰۰ متصل شوید. سپس VNC client، تونلی را که ساخته اید را شناسایی و مورد استفاده قرار می دهد.

http://www.makeuseof.com

http://www.pc-article.ir